MarjanMoves

Marjan(Moves)

Autobiografie van een sportgek

Zeven was ik toen ik door een badmeester het water werd ingeduwd en ik was meteen verkocht. Mijn watervrees was voorbij en het bad was van mij. Al die jaren ervoor had ik enorme watervrees. Als peuter was ik ooit bijna verdronken in een slootje voor het huis bij mijn oma in Veelerveen. Er lag die dag sneeuw en voor mij, als klein hummeltje, was niet te zien waar het grasveld ophield en de sloot begon.

De hele familie zat in de zondagse opkamer toen mijn vader opeens een stukje rode muts (van mijn jas) boven de sneeuw uit zag komen en meer ook niet. Nog net op tijd kon hij me van de verdrinkingsdood redden. Ik kan me hier helemaal niks van herinneren, maar een trauma was blijkbaar wel ontstaan. Douchen was al een enorme aanslag op mijn moeders geduld.

Toen ik zeven was gingen we met de hele klas schoolzwemmen in De Wieke in Stadskanaal. Daar konden we lopend heen en op die manier haalde iedereen zijn/haar zwemdiploma op de basisschool. Dankzij die ene badmeester die mij écht het bad induwde heb ik het zwemmen ontdekt. Ik was niet meer weg te slaan uit het bad. Bijna elke avond en ook heel vaak ’s ochtends voor school werd er getraind. In de weekenden hadden we wedstrijden door heel Nederland en af en toe in het buitenland. Of we hadden kringtraining in het enige overdekte 50 meter bad in het noorden in Drachten.

Mijn hele leven bestond uit baantjes trekken, schema’s en pr’s bijhouden en wedstrijden zwemmen. Een doos vol oorkondes, vaantjes, medailles en tegeltjes staat als herinnering op zolder. Een geweldige tijd met een geweldige groep. Het hoogst bereikbare was het winnen van de provinciale kampioenschappen. Daar heb ik echter keihard voor moeten trainen en vechten. Nooit opgeven.

Sport, sport en sport

In mijn jeugd kon ik ook al uren naar sport kijken. Samen met de hele familie schaatsen kijken en schema’s uit de krant bijhouden. Voetbal vond ik ook geweldig, maar dan wel PSV (ja sorry, mijn vader werkte bij Philips). Later ben ik lid geworden van de Supportersclub Oranje en bezochten we met een vaste vriendengroep interlands van ons Nederlands elftal.  Ook in het buitenland. In 1998 hebben we nog onder de Eiffeltoren geslapen na de wedstrijd Kroatië – Nederland tijdens het WK. Een dierbare herinnering aan een geweldige tijd.

En toen kwam de krachtsport

In aanvulling op mijn zwemtraining bezocht ik geregeld een ouderwetse trainingsbaan in het Knaalster bos. Daarnaast deed ik elke dag sit-ups; heel veel sit-ups. Rond mijn 19e/20e was ik één van de laatste, oudere zwemster en met pijn in mijn hart heb ik zwemmen vaarwel gezegd en me gestort op mijn volgende passie: body-building. Ik wou iets doen wat de meeste vrouwen niet deden; gewoon om me als grijze mus te onderscheiden. In deze periode begon ik ook met het lezen van alles wat los en vast zat over voeding en gezondheid. Zo ken ik ook alle spiergroepen in het Latijns.

In de jaren ’90; met permanentje ☻

Ook nu was ik weer dag en nacht aan het trainen; net als tijdens het zwemmen. Omdat deze sport voor 80% uit “clean” eten bestaat was ik ook vooral bezig met eten; heel veel eten, zo’n 4.000 calorieën eten. Eigenlijk was ik gewoon de hele dag aan het eten om een beetje spiermassa te kweken. Heerlijk vond ik dat. Achteraf was het eigenlijk ook wel erg asociaal. Op verjaardagen deed ik nooit mee. “Nee, ik hoef geen gebakje. Nee, ik hoef geen chips en nee, ik hoef geen kaassoufflé”.

Mijn leven bestond uit slapen, werken, leren en body-building. Ik trainde bijna elke dag zo’n 2 uur. Gelukkig trainden we met een hele groep mannen en vrouwen voor wedstrijden; dat maakte het dan wel weer sociaal. Vaak bleven we na de training nog wat hangen. We dobbelden heel veel en hadden daarbij de grootste lol. Af en toe gingen we als groep ook stappen. Op deze manier ben ik uiteindelijk ook aan mijn man blijven hangen. Hij zat ook in deze vriendengroep.

Mijn eerste wedstrijd

Na zo’n 6 à 7 jaar trainen heb ik mijn eerste wedstrijd gedraaid. Ik werd 4e in de zwaargewichtklasse +60 kg bij wedstrijden in Hoogeveen en ik had de smaak te pakken. Mijn grote voorbeeld was trouwens de Nederlandse Erika Mes; diverse keren Nederlands, Europees en Wereldkampioen. Erika is nog steeds een prachtige vrouw getuige haar website: www.erikames.nl.

zie ook www.erikames.nl

Na nog twee jaar wedstrijden heb ik besloten dat dit toch niet de sport was waarin ik ooit het hoogste zou halen. Ten eerste wou ik niet zwaar aan de doping, ten tweede had ik niet de looks waar een jury voor valt en ten derde kostte het mij enorm veel moeite om met mijn 182 cm en 73 kg genoeg te eten om op gewicht te blijven (ja, ja, dat kan ook).

4e plaats in Hoogeveen

Na een jaar of 10 ging ik lesgeven in spinning en body-pump volgens het zogenaamde Les Mills-principe. Elke 3 maanden moesten we vanuit Noord-Nederland naar Nieuwegein om in grote groepen de nieuwe lessen door te nemen, die we vervolgens binnen een paar dagen in ons hoofd moesten hebben omdat je zonder papier les moest geven. Uiteindelijk ging dit repeterend patroon mij tegenstaan. Wel heb ik nog een aantal jaren ingevallen als spinninginstructrice. 

Tennissen

Daarnaast ging ik ook tennissen. Een sport die ik als kind met de buurkinderen op een grote parkeerplaats voor ons huis beoefende; net als voetbal en basketbal. Mijn ouders hadden het nooit kunnen betalen als ik echt had willen tennissen. 

Hoe dan ook; ik vond en vind dit nog steeds een geweldige sport; zowel fysiek als mentaal. Een hoog niveau zou ik nooit meer halen, maar dat hoefde ook niet. In die tijd werd ik ook zwanger en ik weet nog dat ik spinning gaf tot 4 weken voor de bevalling. Geen enkel probleem alleen het stuur moest steeds wat verder omhoog omdat de buik (die ik bijna niet had) in de weg zat.

In november 2000 werd onze dochter Ellen geboren en vrij vlot daarna ging ik alweer tennissen en fitnessen. Mijn focus lag de afgelopen jaren vooral op mijn dochter. Na het behalen van haar zwemdiploma’s ging zij selectie volleyballen en tennissen en vanaf haar 12e ging ze volledig tennissen. Ik was daarbij degene die vaak met haar naar de trainingen in Emmen en Zuidwolde ging en ook bij wedstrijden was ik meestal de chauffeur. Ik vond en vind dat geweldig! 

Bondsgedelegeerde en andere tennisbezigheden

Zo leuk zelfs dat ik sinds eind 2016 Bondsgedelegeerde van district Noord-Oost ben geworden. Ook vorm ik, samen met een leuk clubje fanatiekelingen, de wedstrijdleiding van het Dr. van Leeuwen(top)tennistoernooi van 30 mei t/m 5 juli. Dit tennistoernooi wordt gespeeld op de banen van LTC Emmen. Er komen dan, naast regionale spelers, ook veel landelijke topspelers naar Emmen. Hierbij neem ik het stukje marketing, vooral via social media, op me. Het organiseren en uitvoeren vraagt maar geeft vooral enorm veel energie. 

Fitness en voeding zit in mijn genen

Mijn dochter is mindere gaan tennissen en daardoor komt er ook bij mij ruimte vrij om me weer te richten op mijn passies.Omdat ik al zo lang met voeding en fitness bezig ben zit dat gewoon in mijn genen. Ik wil mijn kennis en kunde graag delen met iedereen die hierin is geïnteresseerd. Dat doe ik o.a. door kleine groepen mensen te begeleiden richting een vitaler en gezonder leven. Wil je meer weten? Stuur dan even een mailtje naar marjanmoves@gmail.com.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please follow and like us:
0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *